XIX OKL "Krajobrazy słowa" 2012 - 3 miejsce :-)

http://salonliteracki.pl/portal/konkursy/25-wyniki-konkursow/364-wyniki-xix-okp-krajobrazy-slowa

Wiersze nowe - w redakcji

2 grudnia 2011 roku - Wieczór poetycki Izabeli Wageman

http://salonliteracki.pl/portal/publicystyka/5-swiata-widzenie/318-oszukac-sen-w-zimny-deszczowy-wieczor

Miałam ogromny zaszczyt razem z Autorką prezentować Jej wiersze. Lokalna poetka..hm, raczej nie, ale miło.

"mam na imię Hannah"

nie możesz zapomnieć

illumina oculos meos

 w Mongolii mówią

że co zmilczę będzie moim

 każdy brak wiadomości

przybliża nas do poznania

właściwości figur geometrycznych

idealne kąty pokoju

parapety dla umierania os

zrywasz agrest

kompot koi spragnione wnętrze

jestem słodsza od niego

zrozumieć to

pomoże ci tylko cisza

rozkładająca się na przydługich liściach

bluszczu

wybierasz jaskinię

piktogramy jasne tylko dla ciebie

i trawy nie szumiące już

dla nas

kiedy śpiewam "tribuisti" 

dziękuję za milczenie

uświadamiam sobie

każdy rejestr ciszy

w obrazach półnagich

cherubinów

widzę blade ciało

jego vestibulum initiationis*

młodego ojca

babkę przemycającą do raju

mleko w szklanych butelkach

wypatruję sedna

przez dziurkę od klucza

nie umiem być bogata

szukam siebie

w silnych mężczyznach

nigdy nie przyznam się

do dziurawych kieszeni

i krwi pulsującej z zachwytu

nad tym  co mogło być wiecznie

*  vestibulum initiationis - inicjacja seksualna

 tribuisti - przyznane

wiem, co znaczy żyć pod wodą 

głos dobrze przewodzi prąd.

 tam, skąd jestem, usta moich sióstr

naśladują aktorów kina niemego:

- pan spotyka panią, wręcza kwiaty,

jej twarz układa się

w dużą samogłoskę.

najbardziej odnajduję się

w repertuarze burkleya,

przywodzę wędrowców na brzeg.

rozdaję sól,

choć nie umiem chodzić.

tam, gdzie byliśmy nadzy

na powierzchni ginę szybciej

niż cząsteczki,

próbujące odnaleźć cel.

tu jest moje miejsce,

choć nie mogę oddychać,

tu jest moja sól, którą spływa

z ciała.

nie pierwszy raz oczyszczam się z pyłu,

wtedy rodzi się ikra w głębokiej wodzie

- wychodzę z niej cało.

dziś staję przed sobą kolejny raz,

ja – niematka z ziemi, ale

kobieta-ryba,

wracam do siebie,

by grzebać ości.

mam na imię Hannah

pamiętam wydarzenia do pierwszej komunii

rozkładany taborecik ukradli mi szybciej

niż zdążyłam wytrzeć nos rozbity na zjeżdżalni

rower z podtrzymakiem wystruganym przez ojca

maleńkie chrystuski  trzymane w puzderku

w obronie przed zawodzeniem żuli

nad moim dojrzewającym  ciałem

pierwsze perfumy chanel z romskiego bazaru

od rafała co nie wiedział że umiem pleść ręce

tylko na wysokości mostka

matka  nie miała nic do powiedzenia ojcu

dalej były antośki  i kucie w kamieniu

zasad zbawienia ku pamięci

(jak rejestracja głosu we freskach)

coraz większe piersi nie mieściły się w dłoniach

zamieszkaliśmy razem by leczyć podrapane

skraplanie

przybieramy kształt fotela lub wanny;

 po drugiej stronie szyby gleba spija wędrówkę słońca,

 woda rytmicznie uderza o rynny, kładzie się na podłożu.

dziewczynka delikatnie rozprowadzą ją palcem, widzi

dzban z oberwanym uchem, twarz matki oraz to co zostało

po mleku.

 ktoś nieznany wymyślił trzy stany,

 ona nie może się skupić

- w ogrodzie naszej ochronki samotna czereśnia,

zasadź dla mnie drugą i kolejną. a gdy nadejdzie lato

podaruj mi siłę kryształu, niepodatnego na ciepło.

układ współrzędnych

osie przecinają się w kluczowych punktach

- zapamiętałem bażanty i zrastanie dróg.

porzucone miejsce odbija nowe światło

- powołany do przybrania trasy noszę je

ze sobą.

nie wiem, czy spotkamy się jeszcze

po tej  stronie jest trudniej o materiał

na gniazdo dla ptaków.

teraz trzymam inną dłoń, jest mi do niej bliżej.

"kiedyś będę matką"

jest takie miejsce między piersiami

jeśli zasiane ziarno obumiera

w ogniu

 to wystarczą dwie małe iskry

i zeskrobują mnie jak farbę z ławeczki

w parku

 przybieram pozę madonny giorgione

tulę jedynego potomka – ptaka

uwiłam mu gniazdo

chociaż

codziennie uciekam

od mycia stóp

świętym mężom

odchodzą z prądem rzeki

rosę oglądasz nad ranem, ospale,

zbyt długo męczyłeś ostatni wiersz,

mówił o porodzie – jedynym stałym

moście, a pod nim płynęły naczynka.

myślisz, że istnieje Farlandia

i inne wyspy szczęśliwe?

mam wątpliwości, bo ludzie częściej

skaczą, niż budują mosty, kruszą się

jak czerwona glina.

lepiłeś dziś ludziki – zastygły

w feerii min. nie możesz już nic

zmienić, dłuta i nożyki rdzewieją

szybko.

rozumiesz, że dzieci rodzi się dla świata?

prąd je uniesie.

teraz wybieraj

Teraz wybieraj: można jeszcze zawrócić,
 można wszystko zakończyć, wyłączyć jak radio
                                          Gintaras Grajauskas

 nie mam córki. piwnice - ekspozycja lal,

(ciotka posiadała biuro turystyczne,

zawsze przywoziła nową - zadbaną peweksiarską )

dziś są martwe jak ona. loki loki,

stosy loków.

zwiedzam sklepy z zabawkami -

tam jestem,

zmęczony dzierżysz banknoty.

od jutra zostaniesz dłużej w pracy,

nie opowiem ci o wyprawach - przecież nie rozmawiamy,

zasypiasz nim zdołam przeczesać im włosy.

szeptali: na innej stacji chcieli ją nazwać Zieloną

- zrodzoną w lesie.

czereśniowe deski

rozwijanie z pępowiny jak z szala;

 na zewnątrz ostre powietrze kreśli obecność,

 w przezroczystym ciałku drga płucko.

 pękają kreski wyżłobione nieznanym dłutem,

 przenikają się fiolet z granitem, stłumione błyski

 - zapada się światło.

 zabawy przeniesione na dalej? rozkładanie koca,

 lepienie rąbka. w źrenicach kołysanie owoców

 na pierwszym posadzonym drzewie.

 dawniej czereśnie bywały słodkie.

nad Strawą 

to nie twoja wina, rzeko,

że szukam. dużo więcej robię dla cudzej ziemi, szuram

po przetartym bruku, pod nim nie gniją korzenie,

brakuje inspiracji:

to nie mój widok z okna, tak nie śpiewa

pielęgnowany we mnie ptak –

teraz jest ślepy, teraz nie umie i nie wie

gdzie jest

właściwy dom;

w obcym mieście przenoszę się nad Odrę i milczę.

trzymam wskaźnik,

najbardziej czuły jest na końcówce, wbijam go

w przedmioty,

w ciebie,

rozgrzebuję muł.

coraz częściej

 

 koronki i krwistą szminkę zagrzebuję w bieliźniarce

z instrukcją obsługi:

“po sobie”

(przecież trzeba zrobić dobre wrażenie)

nie boję się, to tylko obraz: sala drgań,

freski,

(obok “ślubnie” – na biało).

zbaczam z trasy do jezuickiego kościoła,

gdy w radio E. Geppert śpiewa o ‘fin de siecle’ –

koniec świata

- nie nastąpił

a ja dalej mam szansę.

paleta

jeśli to ma być wiara -

 macierzyństwo jest jej paletą.

czy syn wyssie pierś, wgryzie? ból

 rodzi nadzieję.

ciśnie w piersi, gdy dzwoni z drugiego

 końca świata, głos rozpada się na wolniejsze

 i wolniejsze oddechy.

jutro pierwsze budzi się ‘nic’

 potem kolory spadają w desenie.

 

"przejście w zieleń"

przejście w zieleń

ad maiorem dei gloriam

jeśli odpowiednio obejmiesz powietrze,

flażolet odda dźwięki rozproszone

na wyspach.

"Danse de l'Ours" będzie czyste. na ranę

woń szmaragdowej trawy, jedność

w prostym układzie palców.

graj, nie podpisuj się nazwiskiem.

zapamiętaj lot żurawi,

zwiastujący zieleń.

zachowaj kolory

przed oczami dzieci,

szukaj sedna.

podnoszenie karku

długa podróż, obrazy i cisza łamana

 wzburzoną wodą,

 - dotknij wodospadu, lśni

 bardziej niż światło w lustrze.

 świeże podeszwy, zmieniamy obuwie,

 cisną się pod nogi żwir i mokra ściółka,

 przejście po śniegu.

 wystarczy przeskoczyć przez drewnianą belkę

 lub kolejne piętra

 i zobaczyć na górze popiersie Chrystusa –

 próbę cierpienia w oryginalnym rozmiarze.

 na szczytach Karkonoszy i Sudetów

 tuli Go Matka Boska Śnieżna.

prognoza pogody

odśnieżamy przejścia, jesteśmy w innym stanie skupienia,

 kufry pęcznieją od ciepłych ubrań,

 a one szykują się do lotu, będą zwiastować zieleń.

 

ciemne krzyżyki – nad nami rozpostarte skrzydła jaskółek,

 jasność – otwiera się przestrzeń,

 skute lodem rzeki wolno odkrywają małe prawdy

 wszechświata, pękają kry jak łamany opłatek.

 mały chłopiec spogląda przez okienko na strychu,

 zatacza kręgi ołówkiem na kartce:

 - Co narysowałeś, synu?

 - Będzie nam cieplej, mamo. Ona lata i lata, w kółko.

 w multikinie

ekfrazy rejestrowane w środku czaszki.

gdybym znał się na przekroju mózgu

i drodze neuronów, pewnie bym wyjaśnił

zasady łączeń i śpiewnie złożone kadry.

w pudełeczkach z dźwiękiem, obrazem

dokonana selekcja arte. dziś komedia:

łaciaty człowiek.

dziurawy pod spodem, rozdarcie kamuflażu

- pokarm i trawa, trawienie w słońcu.

wypełznąć z mózgu, płynąć z tobą na rzece

behavior. trwać.

skóra

smakuje solą, to miejsce jest biegunem,

- tu znajdziesz wytchnienie,

roztapiam się

na wędrowne szepty innuitów,

posłuchaj

są jak otwieranie okien, świeże powietrze.

uzbieraj dla mnie patyki, przyjedź i wbij się

w ciepłe futro, by rozpalić

ognisko,

wtedy zdrapiesz ze mnie szron,

poczujesz sól

w schronieniu będę prawdziwa.

wylinka

zdejmować z siebie światło po fragmencie.
madonny plotą palce.  w wiklinowych koszach
niedojrzałe wytwory lędźwi.

fioletowo-zielone plamki snu na przedmiotach,
skrawki zdarzeń zawieszone na sznurach. układy
od do cienia, kwilenie piskląt.

pozostają odliczenia kosztów, fotele
jak wańki-wstańki.  napisany nocą artykuł
o kocie w butach. świadomość czekania
 na zmianę skóry.

nie mów, że jestem dziewczynką z obrazu 

(Malczewski, Zatruta studnia) 

 studnia dźwiga skażoną wodę,

a ty beztroska trzymasz warkoczyk w palcach.

zatruta, może ja jestem studnią? przymykam oczy

i sięgam do Rosenec, babcia pasie krowy

niemieckiemu Landwirt, z przymusu,

tam rodzi się ciotka. ziemia trawi w sobie;

wypłukuję z wody kamienie i szczątki roślin,

rozdrabniam ziarna pszenicy, rozmokła -

boli taka kolejność.

tyle upiekliśmy już chlebów,

pochowaliśmy uczucia z krwi do krwi;

rany, woda wsiąka w grunty, rodzi się.

"intra"

aplikacje

konwalie. niedługo poczuję ich zapach

w interłączach, choć wokół domu warują

 trzy pojemniki: na szkło, makulaturę, 

i na czerstwe płatki kwiatów lub zdjęcia

ze ślubu.

jeśli usłyszysz śmiech, będę tędy przechodzić; 

nawet nie uwierzysz, zapominam.

a mówili, przecież nie wypada.

indefinite

coś ponad kobietą. gdybym tak mógł potłuc ją

na materię, może Genesis byłaby łatwiejsza,

wiódłbym życie sowy, kontemplując. teraz

wypluwam irish caffe, jest miód i blues,

"ryż, mysz i świńskie ucho na sucho". pieprzę 

przy okazji, wspominam miasto

półcieni zdecydowanie za wiele, a ty

istniejesz w swej nieokreśloności, zapominam

o świetle i cieniu w college'ach

- wydeptali engramy i muszle.

liczwoman

brakuje mi miejsca w kanonie liczb pierwszych, 

pachnę pokrojoną pomarańczą - taki z tego iloraz.

jestem podzielna zawsze przez dwa lub więcej:

dwa pokoje, dwie złotówki, dwa ciastka z kremem,

nieskończenie wiele bić.

wybierz tę, co przynosi szczęście.

kaloryfer stał się chłodny, odkąd jest liczmanem.

kobieta - raz i dwa i

taktowanie na dwa spojrzenia. brak miejsca na pauzę, 

 a jednak kawa - zaproszenie, wstęp do przyjaźni.

 mały palec u nogi poznaje twoje metrum

 - mam za ciasne, kupisz mi buty?

 niedowład kończyn powoduje zaciśnięcie krtani,

 nie liczę na głos, błagam o prowadzenie.

 w dominancie chcę poddać się syntonii.

 wzdycham o jednym jednym tancerzu

 (napotkane bonity są bardziej nośne, mówią

 wprost: wejdź, przywłaszcz, chodź).

 zabieram samby w samotną drogę.

 trzy i cztery i - pas - mimo to

 tańczy wiatr.

 trywial

wańka – wstańka od zawsze motywuje mnie

do dziecięcych wspomnień.

mijanie punktów odniesienia – taki rytuał.

niewiele mam siły.

grzebię w niekończącym się zbiorniku rzeczy

widzialnych  i niewidzialnych, zataczam kręgi,

patrz!:

mijam punkty odniesienia tak zwyczajnie.

zielone jabłuszko

wspomnienie zapachu dzieciństwa,

 umyję się nim. połóż głowę na moim brzuszku, oddychaj

 zdechły podwórkowy kotku

 – puk, puk – szaro-bure obydwa, czekam,

 nie lubisz cukierków? przyszyję ci guziki,

 może staniesz się misiem

 bez cholernych pazurków.